سعید شعبانی با ابراز تسلیت به جامعه هنری سیستان و بلوچستان، یادآور شد: «باید بودی و میدیدی!»
بیشک، قلم از وصف آنچه هنرمندان کشاورز در «اولین کنگره سراسری خانه کشاورز» توسط استاد شیرمحمد اسپندار — نوازنده بینظیر دُونلی و هنرمند نامی دیار سیستان و بلوچستان — خلق کردند، قاصر است. او میراثی گرانبها و آرامبخش برای جانهای مشتاق بر جای گذاشت؛ نوایی که دلها را مینواخت و روح را جلا میداد.
نخستین آشنایی بنده با این استاد فرزانه، به دیماه سال ۱۳۸۱ بازمیگردد؛ هنگام برگزاری کنگره خانه کشاورز در مجتمع شهید باهنر تهران (نیاوران)، با حضور ریاستجمهور وقت جناب آقای خاتمی، جناب آقای ژاک دیوف (مدیرکل وقت سازمان خواروبار و کشاورزی ملل متحد/فائو)، جناب مهندس محمود حجتی (وزیر وقت کشاورزی) و جناب آقای دکتر رسولاف (مدیرعامل وقت بانک کشاورزی). در نخستین همایش آن کنگره، برنامههای ماندگاری با اجرای گروه موسیقی سنتی بلوچی به روی صحنه رفت که گویی سفری به دل این سرزمین کهنآیین بود.
در آن ایام، افتخار دیدار این شیرمرد کمنظیر را داشتم و دو روز پیاپی پای صحبتهای دلنشینش نشستم. از خاطرات جوانی و سفرهای بسیارش سخن گفت و چه مهربانانه بازگو کرد که: «خانه روستاییام با دلم همیشه همراه و گشادهروست.» آنگاه دست بر دکمههای پیراهن بلوچیاش زد و با نغمههای دُونلی، پذیرای جانهای ما شد و روح و روانمان را نوازش داد.
امروز آن هنرمند نامدار بلوچ اگرچه با جسمی تکیده در میان ما نیست و در خاک خفته است، اما نوای دلنشین دُونلیاش که از بن جان و سینه پردردش برمیآمد، همچنان نوازشگر گوشهای مشتاقِ این موسیقیِ درمانگر در سرزمین عزیزمان ایران و زادگاهش بلوچستان خواهد بود.
یاد این هنرمند عزیز را گرامی میدارم. سعید شعبانی
