سعید شعبانی – طی گزارشی از سوی آقای قاسم پیشهور، رئیس اتاق اصناف کشاورزی استان مازندران، درباره خرید برنج از کشاورزان، انبارشدن این محصول و اعلام قیمتهای چندبرابری برای عرضه به بازار، این پرسش مطرح شد که اگر مردم توان خرید این محصول را نداشته باشند، دولت چه تدبیری خواهد اندیشید؟
پاسخی که آقای پیشهور بدون مکث ارائه دادند، جای تأمل و نگرانی جدی دارد:
«میریزیم داخل دریا.»
این اظهارنظر، پرسشهای مهمی را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد:
آیا ایشان از سرانه مصرف برنج در کشور آگاهی دارند؟
آیا نسبت تولید داخلی به نیاز واقعی بازار را میشناسند؟
و مهمتر از همه، آیا میدانند برنج جزو کالاهای استراتژیک و حیاتی کشور محسوب میشود؟
استان مازندران با نزدیک به ۲۱۰ هزار هکتار سطح زیر کشت، حدود ۳۸ درصد شالیکاری کشور و بیش از ۴۲ درصد تولید برنج ایران را به خود اختصاص داده است؛ استانی که بخش عمده معیشت مردم آن به کشاورزی و بهویژه تولید برنج وابسته است.
حال این پرسش باقی میماند که علت اصلی چنین سخن نسنجیدهای چه بوده است؟
چگونه میتوان در برابر رسانهها و افکار عمومی، بدون توجه به پیامدهای اقتصادی و اجتماعی، چنین پاسخی ارائه داد؟
اگر در برخی کشورها، از جمله ایالات متحده آمریکا، در مقاطعی محصولاتی مانند گندم از چرخه مصرف خارج یا حتی معدوم شدهاند، این اقدام در شرایط مازاد تولید یا افت شدید قیمت در بازارهای جهانی انجام شده است؛ نه در کشوری که امنیت غذایی و فشار معیشتی بر مردم، مسئلهای جدی و روزمره است.
انتظار میرود دولت و مدیران دستگاههای مسئول، بهجای طرح چنین پاسخهایی، به سمت سیاستهای جایگزین، برنامههای حمایتی و طرحهای گسترده کمک غذایی حرکت کنند؛ نه اینکه تولیدات کشاورزی نادیده گرفته شود.
در پایان باید گفت، خوشبختانه آقای قاسم پیشهور مسئولیت مدیریت پروژههای کلان کشاورزی کشور را بر عهده ندارند؛ چراکه این سخنان نشان میدهد آگاهی کافی از ظرفیتها، فرصتها، سرمایهگذاری و الزامات توسعه پایدار در بخش کشاورزی وجود ندارد؛ بخشی که ستون معیشت مردم و امنیت غذایی کشور است.
